İnsalığın yok oluşuna az kala yaşadığım bir hikaye, aslında herkezin bildiği bir şey düşündüğünüzde bazen yüzünüzde bir tebessüm, bazende bir kahır olduğunu sanırsınız ama ne kadar toplasanda, çıkarsanda ve bölsende sonucunda iyiki varmış dediğiniz bir bilinenin denklemi ''SEVGİ'' nasıl olurda vardır bu cümle herhalde komik bir durumda icat edilmiştir big bang'ten sonra yada güneşle ay birbirni çok seviyorlardı bir çocuk yaptılar, ve şirinmi şirin bir bebekleri oldu dünya adında. Ve onunla çok mutlu olduklarını sandılar, o malum cümle söylendi herhalde ''seni seviyorum'' canım oğlum, canım anam, babam, bir tanem, kardeşim, kankam akla gelemeyen trilyon hesabın içinden bir tek sen akıldasındır acaba noldu bir sıkıntısmı var, yada başına bir şeymi geldi. Keşke ona olacağına bana olsaydı dersin keşke oda benimle olabilseydi dersin ama bir türlü diyemezsin ürkersin, ya kabul etmezse ya onun tipi değilsem hadi öyle biri değil ya kafa dengi değilsem yada en kötüsü onun hayatında biri vardır ve sen o durmda sadece yıkıldığını sanırsın aslında bu senin için daha iyidir ama bunun atlabilemeceğini sanarsın öyle ya insan değilmiyiz neler geldiki başımıza halbuki onlar nasıl oldu damdanmı düştü. Onu yutkunarak içine atmaktansa bir kerede olmasını düşünmen aslında ne kadar iyi bir bilsen, hayat bu neler gelecek başına bir bilsen çok severim bu sözü 'Her seven sevilenin boy aynasıdır, sevmek ise sevilenin o aynaya bakmasıdır.' ne güzel özetlemiş halbuki sana seveni sevileni Özdemir Asaf kalcakmı acaba sanada böyle güzel bir söz dersen yarın olduğunda havada hala oksijen varsa ve her nefes alışında birazda olsa mazot benzin kokmuyorsa camdan dışarı baktığında sağ kulağında hala bir kuş sesi varsa , unutma öldüğünde 2 şey olur ya sevenlerin olur yada mezar görevlileri.